Nooit meer zappen? (slot)

In het laatste deel van deze serie gaat Simon de Koning in op de (soms tegengestelde) belangen van adverteerder en muzikant.

"De doelstellingen van een adverteerder met een commercial zijn helder:

1. Bekeken worden. De kijker moet niet wegzappen.
2. De naam van het product of de dienst moet in je hoofd blijven hangen.
   
3. De likability van het geadverteerde product moet worden verhoogd.

Goed passende (niet per se mooie!) muziek helpt hierbij. Maar muziek voor een commercial componeren is heel iets anders dan een song. Het belangrijkste verschil is de spanningsboog: in een commercial van 20-30 seconden heb je heel weinig tijd om heel veel te (moeten) zeggen. Dat is andere koek dan een song van 3 minuten."

Het draait bij muziek en reclame uiteindelijk allemaal om het raken van de doelgroep, kijker of luisteraar, vindt ook Simon: "‘Conversaties’ als deze suggereren dat het een goed idee kan zijn om, na(ast) een TV-commercial, meer te doen met je in opdracht gecomponeerde muziek. De extra investeringen zijn relatief laag en deels terug te halen uit downloads en fysieke verkopen. Het is een win-win situatie waarbij én het merk én de artiest geholpen wordt. Ook hier geldt uiteraard: mits goed uitgevoerd. Sommige merken hebben een eigen platenmaatschappij (Heineken, Starbucks), maar de vraag is of dat nou de toekomst is?"

Bij die laatste vraag ben ik benieuwd naar jullie mening. Reageer! En dat mag ook op het volgende stuk in Simons verhaal, waarbij hij zich wat mij betreft op glad ijs begeeft en duidelijk wordt wie zijn boterham belegt: "Reclame is geen vies woord (meer): je verkoopt je ziel niet! Als muzikant begin je niet met muziek om geld te verdienen. Je wilt iets vertellen of overbrengen. Merken zijn meestal wél bezig met geld verdienen met hun producten of diensten. Ze willen graag van de geloofwaardigheid van artiesten profiteren."

Volgens mij suggereert Simon hier dat je als muzikant (financieel) kunt profiteren van de belangen van merken. En dat is natuurlijk zo. Alleen stapt hij wat gemakkelijk over het belang van geloofwaardigheid heen. Mona verkoopt morgen weer duizenden puddinkjes, met of zonder jouw muziek. Maar je geloofwaardigheid als muzikant verlies je maar 1 keer (zoveelste flauwe opmerking over Kane verwijderd). Realiseer je dat! Michael Jackson merkte al in de jaren '80 dat meewerken aan een commercial soms geen goed idee is (het verhaal, de commercial):

Het slot van Simons verhaal snijdt wat mij betreft meer hout: "Grote en kleine publishers hebben vaak een eigen agenda en denken beperkt mee met een commercial. Ze willen vooral hun eigen artiesten pushen. En terecht: dat is hun werk. Feitelijk heb je te maken met 2 merken, met ieder een eigen uitstraling en planning: de artiest is een merk met een eigen planning (zoals lang van tevoren geplande optredens en albums), maar het merk net zo goed. Dat heeft vaak een marketingplan en visie voor enkele jaren. Een beetje flexibiliteit en inlevingsvermogen van alle partijen is dus gewenst. En daarmee doel ik niet op een wedstrijdje ‘wie kan z’n eigen bedrijfsnaam het vaakst noemen’. Jammer."

Dank voor je leuke en zinvolle bijdrage, Simon! Wil je wat dieper in deze materie duiken dan raad hij dit of dit boek aan. Hier, hier, hier en hier kun je vinden van wie bepaalde muziek in een commercial is. En wie wel 'ns geld wil zien voor z'n muziek kan Simon mailen.